1

2

3

4

5

 

Wojciech Michał Olejniczak

Wojciech Michał Olejniczak urodził się 10 kwietnia 1974 r. w Łowiczu. Ukończył Technikum Ogrodnicze w Sochaczewie, a następnie rynek rolny i spółdzielczość na Wydziale Ekonomiczno-Rolniczym Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Pracę magisterską obronił na kierunku zarządzanie i marketing w agrobiznesie. W 2007 roku uzyskał tytuł doktora nauk ekonomicznych. Poza karierą naukową był aktywny społecznie i politycznie. W latach 1999–2002 przewodniczył radzie krajowej Związku Młodzieży Wiejskiej. W tym samym czasie pełnił także funkcję przewodniczącego Parlamentu Studentów RP. Od 2002 roku jest członkiem zarządu głównego Ochotniczych Straży Pożarnych. W czasie wyborów prezydenckich w 2000 roku jako członek sztabu wyborczego Aleksandra Kwaśniewskiego odpowiadał za stronę medialną kampanii. Był członkiem na Sejm IV, V, VI kadencji z list SLD-UP. Brał udział w pracach Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi, jak również w Komisji Europejskiej. W kwietniu 2003 podjął obowiązki wiceministra rolnictwa i pełnomocnika rządu ds. dostosowania rolnictwa do wymogów UE. Od lipca 2003 do maja 2005 był ministrem rolnictwa i rozwoju wsi. W 2005 przejął przywództwo nad SLD, był członkiem sztabu wyborczego Włodzimierza Cimoszewicza w wyborach prezydenckich oraz wicemarszałkiem Sejmu V kadencji.

Działalność polityczna i naukowa profesora Leszka Balcerowicza

Leszek Balcerowicz urodził się 19 stycznia 1947 w Lipnie. W 1970 obronił z wyróżnieniem pracę magisterską na Wydziale Handlu Zagranicznego w Szkole Głównej Planowania i Statystyki. Cztery lata później uzyskał tytuł MBA na Saint John’s University w Nowym Jorku. W 1975 uzyskał tytuł doktora w SGPiS i rozpoczął pracę na stanowisku adiunkta na tej uczelni. W latach 1978-1980 pracował w Instytucie Podstawowych Problemów Marksizmu-Leninizmu przy KC PZPR. Poruszał tam zagadnienia urynkowienia. W latach 80- tych rozwijał swoją karierę naukową kształcąc się podczas zagranicznych stażów naukowych. Od 1992 kierował katedrą Międzynarodowych Studiów Porównawczych jako profesor nadzwyczajny SGH. Jego dorobek naukowy stanowi kilkanaście pozycji książkowych i kilkadziesiąt artykułów opublikowanych w czasopismach. Był również aktywny politycznie w PRL-u. Od 1969 był członkiem PZPR. W latach 1978–1980 jako kierownik zespołu doradców-ekonomistów przy premierze PRL, wspólnie z członkami zespołu opracował raport o stanie państwa przewidujący szybki upadek polityki ekonomicznej Edwarda Gierka. Podkreślił konieczność urynkowienia gospodarki. Później jako członek rady ekspertów ekonomicznych Solidarności opracował projekt stopniowej transformacji gospodarki planowej w gospodarkę częściowo wolnorynkową.

Sylwetka polityczna Aleksandra Kwaśniewskiego 

Aktywność w prowadzeniu polityki zagranicznej przez prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Aleksandra Kwaśniewskiego przejawiała się tym, że gościł on wiele zagranicznych delegacji. Poza tym, że przyjmował najważniejsze osobistości ze świata polityki, przywódców mocarstw sam również był goszczony. Wśród licznych wizyt zagranicznych z jego udziałem należy wymienić spotkanie z Georgem W Bushem w Waszyngtonie w 2004 r., udział w ceremonii pogrzebowej Jana Pawła II i w inauguracji pontyfikatu Benedykta XVI w 2005 r. Warto również wspomnieć, że prezydent Aleksander Kwaśniewski reprezentował także Polskę i polskich kibiców podczas licznych, międzynarodowych imprez sportowych – igrzysk olimpijskich w Atlancie, Sydney i w Atenach. W czasie swojej prezydentury Aleksander Kwaśniewski próbował także naprawić stosunki polsko-żydowskie, czemu dał wyraz m.in. w geście przeprosin za pogrom w Jedwabnem. Spotkało się to uznaniem ze strony środowisk żydowskich oraz z krytyką części środowisk polskich. Dbał także o poprawne stosunki z Kościołem Katolickim. 23 lutego 1998 wspólnie z papieżem podpisał dokumenty ratyfikacyjne Konkordatu między Stolicą Apostolską i Rzeczpospolitą Polską. Do historycznych gestów Aleksandra Kwaśniewskiego z pewnością należy podpisanie akcesji Polski do NATO i Unii Europejskiej.

Sylwetka polityczna Aleksandra Kwaśniewskiego 

Aleksander Kwaśniewski jako poseł na Sejm RP I i II kadencji zasiadał w licznych komisjach sejmowych, m.in.: w Komisji Spraw Zagranicznych, w Komisji Sprawiedliwości, w kilku komisjach nadzwyczajnych, w Komisji Polityki, Gospodarczej, Budżetu i Finansów. W latach 1993 -1995 był przewodniczącym Komisji Konstytucyjnej Zgromadzenia Narodowego. Wziął udział w wyborach prezydenckich w 1995 roku. Wygrał je w drugiej turze pokonując Lecha Wałęsę. Uroczyste zaprzysiężenie nowego prezydenta miało miejsce 23 grudnia 1995 roku. Aleksander Kwaśniewski prezydenturę sprawował przez dwie kadencje. W 2000 r. powtórzył bowiem sukces wyborczy już w pierwszej turze wyborów. Prezydent Aleksander Kwaśniewski wraz z premierem Leszkiem Millerem podjęli decyzję o wysłaniu do Iraku Polskiego Kontyngentu Wojskowego. Od września 2003 roku. do października 2008 roku. na terenie Iraku przebywało stale od 1000 do 2000 żołnierzy. Prezydent Aleksander Kwaśniewski gościł w Polsce liczne głowy państw w tym m.in.: prezydentów USA – Billa Clintona i George’a W Busha, pielgrzymującego do Polski papieża Jana Pawła II, królową brytyjską Elżbietę II. Sam również był goszczony przez wielu przywódców państw. Aktywnie uprawiał politykę zagraniczną. W 2004 r. był mediatorem w czasie trwania pomarańczowej rewolucji na Ukrainie.

Sylwetka polityczna Aleksandra Kwaśniewskiego 

Aleksander Kwaśniewski urodził się 15 listopada 1954 r. w Białogradzie. W 1973 r. rozpoczął studia na Wydziale Ekonomiki Transportu Uniwersytetu Gdańskiego, jednak nie uzyskał tytułu magistra. Jako student udzielał się w socjalistycznych studenckich organizacjach popierających rząd – m.in. w Socjalistycznym Związku Studentów Polskich. Działał także na polu dziennikarskim jako redaktor naczelny tygodnika studenckiego itd. oraz na takim samym stanowisku w Sztandarze Młodych (1984-1985). Począwszy od 1977 r. był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Jego kariera polityczna nabrała rozpędu, gdy w 1985 r. objął stanowisko ministra ds. młodzieży w rządzie Zbigniewa Messnera. Obowiązki te pełnił przez dwa lata. W latach 1987 – 1990 był przewodniczącym Komitetu Młodzieży i Kultury Fizycznej. Zasiadał w Prezydium Rządu Mieczysława Rakowskiego. Uczestniczył w obradach Okrągłego Stołu w 1989 r. Aktywny w życiu politycznym III Rzeczypospolitej Polskiej. W 1990 r., po rozwiązaniu PZPR, wraz z Leszkiem Millerem i Józefem Oleksym utworzył Socjaldemokrację Rzeczypospolitej Polskiej. Do 1995 r. przewodniczył tej partii. Był posłem na Sejm I i II kadencji pełniąc funkcję przewodniczącego klubu parlamentarnego SLD. W czasie trwania tych kadencji Sejmu brał udział w pracach licznych komisji.

Działalność społeczno-polityczna Lecha Wałęsy

Na czele pierwszego powojennego, niekomunistycznego rządu polskiego stanął Tadeusz Mazowiecki, natomiast Lech Wałęsa postanowił ubiegać się o fotel prezydencki w wyborach, które odbyły się w listopadzie i grudniu 1990 roku. Lech Wałęsa wygrał wybory w drugiej turze. Obowiązki prezydenta sprawował do 1995 roku., kiedy to przegrał wyborczą rywalizację z Aleksandrem Kwaśniewskim. W czasie swojej prezydentury odbył wiele wizyt zagranicznych, w czasie których był rzecznikiem interesów Polski na arenie międzynarodowej. Odwiedził m.in.: Watykan i Włochy, Kongres Polonii Amerykańskiej w Chicago i w Waszyngtonie, Izrael, Radę Europy w Strasburgu. Podpisał Małą Konstytucję w 1992 roku. W 1993 roku. doprowadził do powstania Bezpartyjnego Bloku Wspierania Reform. W 1993 roku. podjął decyzję o rozwiązaniu Sejmu i Senatu po uchwaleniu wotum nieufności dla Rządu Hanny Suchockiej. Po zakończeniu prezydentury w 1995 roku pozostał aktywny społecznie i politycznie. Do jego działań po 1995 roku. należały m.in.: założenie pozarządowej organizacji Instytut Lecha Wałęsy, powołanie do życia partii politycznej pod swoim przewodnictwem – Chrześcijańskiej Demokracji III Rzeczypospolitej Polskiej, aktywność na arenie międzynarodowej – wykłady na uczelniach , honorowy udział w otwarciu igrzysk olimpijskich.

Działalność społeczno-polityczna Lecha Wałęsy

Związek zawodowy NSZZ Solidarność pod kierownictwem Lecha Wałęsy stała się potężnym ruchem społeczno-politycznym. W efekcie tych zmian Polska Zjednoczona Partia Robotnicza odpowiedziała stanem wojennym wprowadzonym 13 grudnia 1981 r. Lecha Wałęsę internowano. Po zwolnieniu w 1982 r. nadal był inwigilowany przez służby specjalne jako wróg władzy ludowej. Mimo to pozostał przywódcą zdelegalizowanej Solidarności. Za swoją działalność został 5 października 1983 r. uhonorowany Pokojowa Nagroda Nobla. W 1988 r. ponownie wziął udział w strajku pracowników Stoczni Gdańskiej. Jak się później okazało strajk miał przełomowe, historyczne znaczenie. Zakończył się bowiem porozumieniem władz i związkowców i doprowadził do obrad Okrągłego Stołu w 1989 r. Lech Wałęsa przewodził stronie społecznej podczas negocjacji Okrągłego Stołu. W wyniku ustaleń podjętych podczas rozmów zmieniono Konstytucję Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i zorganizowano wybory parlamentarne w czerwcu 1989 r. Komitet Obywatelski reprezentujący w wyborach środowisko Solidarności odniósł ogromny sukces zdobywając 99 spośród 100 mandatów w Senacie i wszystkie 35 % miejsc, jakie podlegały wolnym wyborom, w Sejmie. W sierpniu 1989 roku. współtworzył koalicję rządzącą i pierwszy po II wojnie światowej niekomunistyczny rząd polski.

Działalność społeczno-polityczna Lecha Wałęsy

Lech Wałęsa urodził się 29 września 1943 roku. w Popowie. Rodzicami przyszłego prezydenta byli Bolesław Wałęsa i Feliksa Kamieńska. W 1961 Lech Wałęsa ukończył Zasadniczą Szkołę Zawodową w Lipnie. W latach 60-tych podjął prace jako elektryk Państwowym Ośrodku Maszynowym w Łochocinie, a następnie w Stoczni Gdańskiej im. Lenina. W grudniu 1970 roku. stał na czele strajku w gdańskiej stoczni. Jako społeczny inspektor pracy uczestniczył w negocjacjach pracowników Stoczni Gdańskiej z sekretarzem KC PZPR Edwardem Gierkiem. Zwolniony z pracy znalazł nowe zatrudnienie na stanowisku elektromechanika w Gdańskich Zakładach Mechanizacji Budownictwa ZREMB, a później w Zakładzie Robót Elektrycznych Elektromontaż w Gdańsku. Pod Koniec lat 70-tych podjął działalność na rzecz Wolnych Związków Zawodowych Wybrzeża. Współredagował czasopismo Robotnik Wybrzeża, podjął współpracę Komitetem Samoobrony Społecznej KOR. Jako aktywny działacz związkowy był w latach 70-tych przesłuchiwany przez funkcjonariuszy SB. Brał udział w strajku w Stoczni Gdańskiej w 1980 r. Ponownie przyjęty do pracy w stoczni stanął na czele Krajowej Komisji Porozumiewawczej. W 1981 roku. został przewodniczącym NSZZ Solidarność. Pod jego kierownictwem związek zawodowy przekształcił się w ruch społeczno-polityczny o charakterze masowym.

Grzegorz Juliusz Schetyna

Grzegorz Juliusz Schetyna urodził się 18 lutego 1963 r. w Opolu jako syn Zbigniewa i Danuty Schetynów. W 1990 r. ukończył historię na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Wrocławskiego. W PRL-u był działaczem opozycyjnym – m.in. przez kilka lat przewodniczył Niezależnemu Stowarzyszeniu Studentów na Uniwersytecie Wrocławskim. W 1989 r. kwestionował niektóre z ustaleń Okrągłego Stołu. W latach 90-tych był dyrektorem Urzędu Wojewódzkiego we Wrocławiu, wicewojewodą wrocławskim, współtwórcą Radia Eska na Dolnym Śląsku. Udzielał się także na polu biznesu jako właściciel klubu koszykarskiego Śląsk Wrocław. Od 1997 r. – poseł na Sejm RP z ramienia. Kongresu Liberalno-Demokratycznego, Unii Wolności i Platformy Obywatelskiej, w której od 2010 r. jest wiceprzewodniczącym. W 2007 roku objął tekę ministra spraw wewnętrznych i administracji w pierwszym rządzie Donalda Tuska. Był też wicepremierem w tym rządzie. W 2009 roku podał się do dymisji. W 2010 r. zajął miejsce Bronisława Komorowskiego na stanowisku Marszała Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej. W związku z tragiczną śmiercią prezydenta Lecha Kaczyńskiego Grzegorz Schetyna wraz z Bronisławem Komorowskim pełnił obowiązki prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Wybory parlamentarne w 2011 r. po raz kolejny zakończyły się dla niego sukcesem.

Radosław Tomasz Sikorski

Radosław Sikorski zaangażował się w polska politykę w III RP. W rządzie Jana Olszewskiego pełnił urząd wiceministra obrony narodowej. W latach 1998-2001 pełnił funkcję wiceministra spraw zagranicznych w rządzie Jerzego Buzka. Był także członkiem prezydium Akcji Wyborczej Solidarność. W wyborach parlamentarnych w 2005 r. dostał się do Senatu jako kandydat bezpartyjny. W czasie trwania Senatu V kadencji zasiadał w Komisji Spraw Zagranicznych. Pełnił obowiązki ministra obrony narodowej w rządach Kazimierza Marcinkiewicza i Jarosława Kaczyńskiego. W 2007 r. w efekcie konfliktu z ówczesnym szefem Służby Kontrwywiadu Wojskowego – Antonim Macierewiczem, podał się do dymisji. W wyborach parlamentarnych w 2007 r. otrzymał mandat poselski z ramienia Platformy Obywatelskiej (W 2010 r. został wiceprzewodniczącym tej partii). W 2007 roku został zaprzysiężony na Ministra Spraw Zagranicznych w rządzie Donalda Tuska. W 2010 r. przegrał z Bronisławem Komorowskim poparcie PO dla jego kandydatury w przedterminowych wyborach prezydenckich. W tym samym roku uczestniczył w pracach międzyresortowego zespołu koordynującego działania na rzecz wyjaśnienia okoliczności katastrofy prezydenckiego samolotu w Smoleńsku. Po wygranych przez PO wyborach parlamentarnych w 2011 r. pozostał ministrem spraw zagranicznych.