Archive for Lipiec, 2013

Radosław Tomasz Sikorski

Radosław Tomasz Sikorski urodził się 23 lutego 1963 r. w Bydgoszczy. Ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. Ludwika Waryńskiego w Bydgoszczy. W 1981 r. rozpoczął naukę języka angielskiego w Wielkiej Brytanii. W związku z wprowadzeniem w Polsce stanu wojennego wniósł o przyznanie mu azylu politycznego w Wielkiej Brytanii, który uzyskał w 1982 r. Studiował w Pembroke College Uniwersytetu w Oksfordzie. Ukończył kierunek: politologia, filozofia ekonomia. Był członkiem ekskluzywnego Klubu Bullingdona, który zrzeszał studentów z prawicowych angielskich rodzin. W 1999 r. ukończył Wyższy Kurs Obronny na Wydziale Bezpieczeństwa Narodowego Akademii Obrony Narodowej w Warszawie. Jego pierwsze kroki zawodowe związane były z brytyjskim dziennikarstwem. Współpracował z wieloma brytyjskimi czasopismami, m.in.: z The Spektator, z The Observer, z The Sunday Thelegraph., z National Review W 1987 r. został laureatem konkursu Word Press Photo. Zajmował się także organizacją konferencji międzynarodowych i pisał książki, które wydano w kilku językach, m.in.: Prochy Świętych – pozycję poświęconą wojnie w Afganistanie. W TVP miał swój program Wywiad Miesiąca. Rozmawiał w nim ze światowymi politykami. Przez 4 lata reprezentował News Corporation Ruperta Murdocha w Polsce. Zaangażował się też w polską politykę.

Ryszard Roman Kalisz

Ryszard Roman Kalisz urodził się 26 lutego 1957 r. w Warszawie jako syn Andrzeja i Izabelli Kaliszów. W 1980 r. ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Był członkiem Socjalistycznego Związku Studentów Polskich, a następnie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Po 1989 r. wstąpił do Socjaldemokracji Rzeczypospolitej Polskiej. W latach 1993-1996 pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego Trybunału Stan. Był także przedstawicielem prezydenta w Komisji Konstytucyjnej Zgromadzenia Narodowego. Następnie przez 3 lata, począwszy od 1997 r. wykonywał obowiązki sekretarza stanu w Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Był także szefem Kancelarii. Od 2000 r. był członkiem Rady Bezpieczeństwa Narodowego. W 2001 r. uzyskał mandat poselski z ramienia Sojuszu Lewicy Demokratycznej, którego był współzałożycielem. W 2004 objął stanowisko ministra spraw wewnętrznych i administracji w rządzie kierowanym przez Marka Belkę. Sukces wyborczy z 2005 r. pozwolił Ryszardowi Kaliszowi kontynuować prace posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej. Sukces powtórzył w 2007 r i w 2011 r. W 2008 r. był przewodniczącym komisji śledczej powołanej do zbadania okoliczności śmierci Barbary Blidy. Po wykluczeniu z partii powołał własne stowarzyszenie Dom Wszystkich Polska.

Życiorys polityczny Bronisława Komorowskiego

Bronisław Komorowski w latach 90-tych pełnił funkcję sekretarza generalnego w Unii Demokratycznej, a następnie w Unii Wolności. Był posłem na sejm I kadencji. Pod koniec trwania II kadencji sejmu razem z Janem Rokitą utworzył Koło Konserwatywno-Ludowe, które po przyłączeniu się do Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego zasiliło szeregi Akcji Wyborczej Solidarność. W wyborach parlamentarnych w 1997 r. Bronisław Komorowski zasiadł w sejmie z ramienia Akcji Wyborczej Solidarność. Przez 3 lata pełnił funkcję przewodniczącego sejmowej Komisji Obrony Narodowej. Od 2000 do 2001 roku sprawował urząd ministra obrony narodowej w rządzie Jerzego Buzka. Do sejmu IV kadencji kandydował już z list Platformy Obywatelskiej. W czasie trwania tej kadencji sejmu był wiceprzewodniczącym sejmowej Komisji Obrony Narodowej. Brał tez udział w pracach Komisji Spraw Zagranicznych. Pełnił obowiązki wicemarszałka Sejmu V kadencji. Po wyborach w 2007 r. został wybrany Marszałkiem Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej. Po katastrofie lotniczej w Smoleńsku, w której zginął Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Lech Kaczyński, Bronisław Komorowski jako Marszałek Sejmu RP przez 3 miesiące pełnił obowiązki Prezydenta RP. Wziął udział w rozpisanych przez siebie wyborach prezydenckich. Wygrał w drugiej turze z Jarosławem Kaczyńskim.

Życiorys polityczny Bronisława Komorowskiego

Bronisław Maria Komorowski urodził się 4 czerwca 1952 r. w Obornikach Śląskich jako syn Zygmunta Leona Komorowskiego, profesora i afrykanisty oraz Jadwigi z domu Szalkowskiej. Jest absolwentem XXIV Liceum Ogólnokształcącego im. Cypriana Norwida. Przez wiele lat był zaangażowany w ruch harcerski. W 1977 r. ukończył historię na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego. W PRL-u był zaangażowany w działalność opozycyjną. Był członkiem Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela. W 1979 roku był współzałożycielem niezależnego wydawnictwa Biblioteka Historyczna i Literacka. Brał udział w organizacji bibliotek czasopism niezależnych. Od 1980 r. jako członek NSZZ Solidarność pracował m.in. w Ośrodku Badań Społecznych Solidarności. W czasie stanu wojennego był internowany. Następnie, po zwolnieniu podjął prace nauczyciela w Niższym Seminarium Duchownym w Niepokalanowie. Pozostał aktywnym opozycjonistą. Współtworzył podziemne pismo. Po 1989 r. podjął działalność polityczną. W latach 1989–1990 był dyrektorem gabinetu ministra Aleksandra Halla w Urzędzie Rady Ministrów. W latach 1990, 1991, 1993 pełnił obowiązki cywilnego wiceministra obrony narodowej ds. wychowawczo-społecznych w rządach Tadeusza Mazowieckiego, Jana Krzysztofa Bieleckiego i Hanny Suchockiej. Związał się z Unią Demokratyczną.

Polityczna sylwetka Jarosława Kaczyńskiego

W 2005 r. po wygranej w wyborach parlamentarnych Jarosław Kaczyński jako prezes ugrupowania PiS zlecił prowadzenie rządu Kazimierzowi Marcinkiewiczowi. W 2005 r. zasiadł w Radzie Bezpieczeństwa Narodowego. W 2006 roku po rezygnacji Kazimierza Marcinkiewicza z funkcji prezesa Rady Ministrów sam objął ten urząd. 14 lipca 2006 roku prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Lech Kaczyński dokonał zaprzysiężenia Rady Ministrów. 19 lipca 2006 roku po uzyskaniu przez Sejm RP wotum zaufania rząd pod kierownictwem Jarosława Kaczyńskiego rozpoczął pracę. Od kwietnia 2007 r. Jarosław Kaczyński przewodził Komitetowi Organizacyjnemu EURO 2012. Jako premier odbył wiele wizyt zagranicznych. Przekonywał władze państw Unii Europejskiej do zasadności systemu pierwiastkowego. Po porażce w wyborach parlamentarnych w 2007 r. Jarosław Kaczyński złożył dymisję z urzędu prezesa Rady Ministrów. Nadal pełnił obowiązki prezesa PiS. W sejmie VI kadencji pracował w Komisji Odpowiedzialności Konstytucyjnej, w Komisji do Spraw Kontroli Państwowej oraz Komisji Łączności z Polakami za Granicą. W 2010 r. po katastrofie lotniczej w Smoleńsku, w której zginął brat Jarosława Kaczyńskiego, prezydent Lech Kaczyński, postanowił on wziąć udział w przedterminowych wyborach prezydenckich. Przegrał je z Bronisławem Komorowskim.

Jarosław Aleksander Kaczyński

W ramach swojej działalności opozycyjnej w PRL-u Jarosław Kaczyński zaangażowany był także m.in. w strajki w stoczni im. Lenina w charakterze doradcy robotników. Brał udział w obradach Okrągłego Stołu jako uczestnik ds. reform politycznych. W latach 1989 – 1990 pełnił funkcję redaktora naczelnego Tygodnika Solidarność.. W 1990 był współzałożycielem partii politycznej Porozumienie Centrum. W latach 1990-1991 pełnił funkcję ministra stanu oraz szefa Kancelarii Prezydenta RP Lecha Wałęsy. Z pełnienia obowiązków szefa Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej zrezygnował w konsekwencji konfliktu z prezydentem Lechem Wałęsą. Był posłem w sejmie I kadencji. W 1993 roku domagał się rezygnacji Lecha Wałęsy z Funkcji Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej współorganizując t.zw. marsz na Belweder. W 1997 roku uzyskał mandat poselski z ramienia Ruchu Odbudowy Polski, następnie jako poseł nie zrzeszony. W 2001 roku założył wraz z bratem Lechem Kaczyńskim Prawo i Sprawiedliwość. Ugrupowanie w wyborach parlamentarnych zdobyło 44 mandaty poselskie. W latach 2001-2003 Jarosław Kaczyński był członkiem Komisji Etyki, pełnił także przewodnictwo klubu parlamentarnego Prawa i Sprawiedliwości. w 2003 roku zastąpił brata na stanowisku prezesa ugrupowania. W 2005 roku PiS wygrało wybory parlamentarne.

Jarosław Aleksander Kaczyński

Jarosław Aleksander Kaczyński urodził się 18 czerwca 1949 roku w Warszawie jako syn Rajmunda Kaczyńskiego, z wykształcenia inżyniera, byłego żołnierza Armii Krajowej i uczestnika powstania warszawskiego i Jadwigi Jasiewicz z zawodu filologa polskiego. Na świat przyszedł jako jedno z bliźniąt. Razem z bratem , byłym prezydentem Rzeczypospolitej Polskiej, Lechem Kaczyńskim jako dziecko wystąpił w ekranizacji powieści Kornela Makuszyńskiego O dwóch takich, co ukradli księżyc. W 1967 roku ukończył XXXIII Liceum Ogólnokształcące im. Mikołaja Kopernika w Warszawie. W 1971 uzyskał tytuł magistra na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego, a pięć lat później na tym samym wydziale obronił pracę doktorską. Zrezygnował z aplikacji prokuratorskiej. Pracował jako pracownik naukowy w Instytucie Polityki Naukowej i Szkolnictwa Wyższego, następnie jako pracownik Uniwersytetu Warszawskiego na stanowisku adiunkta i starszego bibliotekarza. W PRL-u zaangażowany był w działalność opozycyjną. Od 1976 współpracował z Komitetem Obrony Robotników. Od 1979 współredagował wraz z Antonim Macierewiczem niezależne czasopismo Głos. Od 1980 współpracował ze związkiem zawodowym Solidarność. W stanie wojennym zajmował się kolportażem prasy podziemnej. W 1982 roku podjął współpracę z Komitetem Helsińskim.

Donald Franciszek Tusk

Unia Wolności powstała w wyniku połączenia Kongresu Liberalno-Demokratycznego i Unii Demokratycznej. Donald Tusk w 1997 roku w wyborach parlamentarnych uzyskał mandat senatora RP. Jako członek koalicji rządzącej Jerzego Buzka został wicemarszałkiem Senatu IV kadencji. W 2001 roku przegrał wewnątrzpartyjne wybory o fotel przewodniczącego partii z Bronisławem Geremkiem i zrezygnował z członkowstwa w Unii Wolności. W tym samym roku wraz z Andrzejem Olechowskim i Maciejem Płażyńskim założył Platformę Obywatelską, która dostając się do sejmu z liczbą 65 mandatów stała się najsilniejszą opozycją sejmu IV kadencji. Donald Tusk piastował w nim urząd wicemarszałka. Po odejściu w 2003 roku Macieja Płażyńskiego z Platformy Obywatelskiej obecny prezes Rady Ministrów objął przewodnictwo w partii. W 2005 roku wziął udział w wyborach prezydenckich. Przegrał w drugiej turze z Lechem Kaczyńskim. Platforma Obywatelska przegrała również nieznacznie wybory parlamentarne stając się opozycją rządów Kazimierza Marcinkiewicza i Jarosława Kaczyńskiego. Po wygranych wyborach parlamentarnych w 2007 roku stworzył rząd, na którego stanął czele. Został zaprzysiężony na prezesa Rady Ministrów 16 listopada 2007 roku. Po kolejnym sukcesie wyborczym w 2011 roku ponownie objął funkcję premiera RP tworząc drugi już rząd.

Donald Franciszek Tusk

Donald Franciszek Tusk pełniący od 2007 roku funkcję prezesa Rady Ministrów Rzeczypospolitej Polskiej urodził się 22 kwietnia 1957 roku w Gdańsku. W 1976 roku ukończył 1 Liceum Ogólnokształcącego im. Mikołaja Kopernika w Gdańsku, następnie historię na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Gdańskiego. Już jako student zaangażował się w działalność opozycyjną w PRL-u. Współpracował z Bogdanem Borusewiczem i Wolnymi Związkami Zawodowymi Wybrzeża w zakresie kształcenia grup i wydawania literatury wolnej od cenzury. Współtworzył Niezależne Zrzeszenie Studentów w Gdańsku. Był przewodniczącym Solidarności w Wydawnictwie Morskim oraz dziennikarzem m.in. wydawanego przez Solidarność czasopisma Samorządność. Za działalność opozycyjną poniósł konsekwencje w postaci utraty państwowej posady. Przez kilka lat pracował fizycznie w spółdzielni założonej przez Macieja Płużyńskiego. W III RP ponownie zaangażował się w politykę. Jako współzałożyciel i przewodniczący Kongresu Liberalno-Demokratycznego uzyskał mandat poselski w sejmie I kadencji. Jego partia była w opozycji do rządów Jana Olszewskiego. W 1992 po przegłosowaniu wotum nieufności dla rządu Jana Olszewskiego był jednym z inicjatorów powołania gabinetu Hanny Suchockiej. Po porażce w wyborach do sejmu został wiceprzewodniczącym Unii Wolności.

Definicje pojęcia polityka

Polityka to pojęcie z zakresu nauk społecznych. Grecki źródłosłów oznacza mnogość, różnorodność. Greckie słowo polis, do którego także można odnieść polskie polityka oznacza miasto-państwo. Istnieje wiele różnych definicji pojęcia polityka, powstałych na przestrzeni wieków, począwszy od starożytności. Współczesne definicje tego pojęcia w dużej mierze opierają się na teoriach Maxa Webera. Postrzega on politykę jako dążenie do władzy. Dotyczy to zarówno stosunków międzypaństwowych jak i stosunków wewnątrzpaństwowych. Zagadnieniami politycznymi zajmowali się już starożytni grecy, jako twórcy tego pojęcia. Arystoteles rozumiał je w sposób idealistyczny. Według filozofa politykę uprawia się dla dobra wspólnego społeczeństwa. W średniowieczu w sprawy państwa wikłano siły nadprzyrodzone. Nierówności społeczne i uprzywilejowanie niektórych grup społecznych tłumaczono przy pomocy religii. Wyraźne zmiany w poglądzie na pochodzenie i społeczne znaczenie polityki przyniosły dopiero czasy nowożytne za sprawą demokratyzacji stosunków społecznych. Jednym z autorów współczesnych definicji polityki jest Leszek Sobkowiak. W Leksykonie politologii przedstawia on pojęcie polityki w kilku ujęciach: w podejściu formalnoprawnym, w orientacji behawioralnej, w podejściu funkcjonalnym i w ujęciu racjonalnym.